كدام مسلمان است كه چهره روشنى از حكومت اسلامى در روزگار پيامبر ( ص ) و در خلافت امام على ( ع ) و در بيشتر ايامى كه فاصله اين دو پاره از زمان را پر مىكند نداشته باشد ؟ و كدام مسلمان است كه افتخارات اين چهره و زيبائى آن ، وى را به تكان نيارد ؟ و كدام مسلمان است كه چون عميقا احساس كند كه از سرنو ، روزگار محمد و على و روزگار ياران فرخنده محمد را كه جهان را از روشنائى و دادگرى بياكندند به گيتى باز خواهد گرداند ، خود را ارجمند و سربلند نيابد ؟ حكومت اسلامى ، مردم را در تاريكى ها راه نمى برد و با دست خود نقطه هائى بس دور را نشان نمى دهد كه فرد مسلمان از ديدن آشكار آن ناتوان باشد ، و او را در مجموعه اى از امور ضد و نقيض كه در تحت شعارى واحد قرار دارد و بر سر محتواى آن ها نمى توان به وحدت نظر رسيد زندانى نمى كند . حكومت اسلامى ، مردم را در روشنائى راه مى برد و با دست خود اوجى را نشان مىدهد كه هيچ مسلمانى نيست كه آن را نبيند يا چهره مشخصى از آن نداشته باشد ، و اين امر موجب مىشود كه فرد مسلمان در چهار ديوار بسيج اسلامى براى پيشبرد تمدن به راه خود اطمينان داشته و به هدف خود پشتگرم باشد و در همان هنگام بتواند تشخيص دهد كه آيا راه را درست آمده يا به كجروى افتاده ؟ زيرا تا هنگامى كه نمونه و نمونه هاى برتر در نزد او آشكار است ،